Quo vadis

Φιλτάτη ,

Θα σου εξηγήσω το μυστηριο με τις αναπάντητες κλήσεις , μέσω του post που ακολουθεί :

Ειχαμε μαζευτεί που λές για φαγητό κάπου στο Ψυχικό και η βραδιά κύλαγε απο πολυ ήρεμα εως εντελώς υποτονικά.
Αναμενόμενο θα πείς , μια και ξερεις οτι συμμετείχα σε προγραμματισμένο reunion συμαθητών που σε λίγο αγγιζαν την τεταρτη δεκαετία της ζωής τους.
Είχαμε μαζευτεί ολοι εκεί κατευθείαν απο τις δουλειές μας , με την κούραση το άγχος και το μπούχτισμα της καθημερινότητας να κρύβονται επιμελώς κάτω απο τις κινήσεις και τα λόγια μας.
Τα πάντα φαίνονταν να κινόνται σε slow motion σαν τις ζωές μας...

Ο Θανάσης , τωρα Οικονομικός διευθυντης σε ανερχόμενη εμπορική εταιρεία με μπριζοδιακόπτες που μένει ακόμα με την μάνα του και εχει χοντρύνει τοσο ωστε χρειάζεται δυο καθρέφτες για να δει το front view της φάτσας του , ο Μανωλάκης ο αποθηκάριος στην εταιρεία με τις μουστάρδες και τα κέτσαπ -προσφάτως διαζευγμένος και γκριζομάλης , ο Δημήτρακης πωλητής εξωτερικού με την βαλίτσα στο χέρι που μολις χθες ηταν στην Τουρκία , Ο Γιώργος ο "πλατφόρμας " -Τραπεζικός που φεύγει πάντα απο το υποκατάστημα με σπασμένα νεύρα ...................
Οπως καταλαβαίνεις ΟΛΟΙ ειχαμε ΑΡΚΕΤΑ κοινά (πέραν της ηλικίας μας) , τα οποία και δεν θα απαριθμήσω.

Και που λές φιλτάτη...καθως καθόμουν και βαριόμουν ασυστόλως το βλέμμα μου έπεσε στο τζάμι και έμεινα να παρατηρώ σαν υπνωτισμένος την περίεργη αντανάκλαση της παρέας μου ...

Το θέαμα θυμιζε ΤΟΣΟ εντονα σκηνή της ταινίας " Τα γεροντοπαλλίκαρα " με τον εαυτό μου στο ρόλο του Κωσταντάρα (καθότι επιβλητικός και άρχων) που εμεινα με το πηρούνι στον αέρα και τα μάτια σε brainstorm mode για αρκετά λεπτά.
Ωστε ετσι καταντήσαμε σκέφτηκα..... Μια παρέα απο βολεμένους -μικροαστούς -εργένηδες- μεσήλικες , με ποιότητα σκέψεων και προβληματισμών αμετάβλητη εδω και μιά δεκαετία τουλάχιστον.

Καταλήξαμε ενα μάτσο χοντροκομένοι ανέραστοι σαραντάρηδες με ψυχολογία δεκαεξάχρονου που βαριέται να πάει φροντιστήριο αλλα τελικά θα πάει.
Η εσωτερική επανάσταση ας περιμένει για το άλλο τρίμηνο ....

Καταλήξαμε σαν τις γεροντοκόρες (δεν ειναι σπόντα αυτο φιλτάτη) που βλέπουν την ζωή μεσα απο τις σαπουνόπερες μια και για μας το ρίσκο , η πιθανη ζημιά , το συναίσθημα , ο πόνος είναι πράγματα που πρέπει να αποφεύγουμε και τελικά αποφεύγουμε να ζούμε ....

Καταλήξαμε να ζουμε μια ζωή με αντικειμενικά εμπόδια , απο αυτά τα εμπόδια που δημιουργούμε μόνοι μας και τα οποία χρησιμοποιούμε ως δεκανίκια της αναποφασιστικότητας με την οποία ανδρωθήκαμε.

Τα "Ισως" τα "γιατί" τα "πρέπει" και τα "δεν μπορώ" , γνωστά και ως συμβιβασμοί εχουν υποκαταστήσει μεσα μας κάθε ιχνος της εξυπνάδας και συναισθηματικής νοημοσύνης που κάποτε ισως μας διέκρινε.

Ζουν οι συμβιβασμοί αντι για μας .....

Κατέβασα το πηρούνι και ολοι θαρρείς περίμεναν να μιλήσω.
Δεν είπα τίποτα όμως.

"Δεν μπορεί θα ....υπάρχουν και Χειρότερα" , σκέφτηκα και αποφόρτισα στιγμιαία μόνο την κατάσταση μέσα μου. Τα οποία χειρότερα μάλλον ειναι μπροστά μου / μας και τα προσεγγίζουμε με βήμα αργό και διστακτικό σαν τους χαρακτήρες μας.

Στο γυρισμό ολοι φυγανε με ενα χαζοχαμογελο για το σπίτι πλην του Θανασάκη που θα πέρναγε πρώτα απο το Φαρο να πάρει παστούλες της μαμάς ..

Το σοκ που ονομάζεται mid life crisis πρέπει να με βρήκε με τα κλειδιά στο χέρι. ενω ειχε αρχίσει να ψιχαλίζει.
Αρχιζα να περπατάω και σε λίγο βρέθηκα στη Μεσογείων , εκει προσπάθησα να σε πάρω τηλέφωνο αλλα ηταν αργά και το είχες κλειστό.

Δεν περίμενα να ακούσω κατι καλύτερο απο τις γνωστες σου και ανεφάρμοστες σε μικροαστικά όντα σαν και μένα συμβουλές, οπότε καλύτερα που δεν το σήκωσες .

Ουφ

Τα πράγματα μου πάνε τοσο χάλια που δεν εχω τιποτα της προκοπής να γράψω.
Θα μου πεις και πότε είχες?
Καλη ερώτηση αλλα την αντιπαρέρχομαι.
Αμα φτιάξει η διάθεση μου θα γράψω τίποτα ( αι πρόμις)
Αντίλ δέν , γιου χαβ μαι μπέστ ριγκάρντς

Α! και συγνωμη που δεν σας διαβάζω τους λοιπούς μπλόγκερς , αλλα δεν ειμαι στο μούντ


Αντε γειά και τα ξαναλέμε
Θ.




Φιλτατη αφησα ανοιχτα τα κομμεντς αλλα εσυ μην κάνεις κομμεντ παρακαλώ γιατι θα αποκαλυψεις τίποτε και δεν θελω